De kunst van het lijden

Je ziet het niet aankomen, zoals het meeste onheil je leven ongezien binnensluipt. Er zijn tekenen, maar je herkent ze niet omdat ze er vaak gewoon bij lijken te horen. Dat is het geniepige van ziekte en ander ongemak: voordat je iets diagnosticeert als een symptoom en het niet langer beschouwt als een of ander tijdelijk en onbelangrijk ongemak, zit je voor dat je het … Lees verder De kunst van het lijden

Mister Brexit

Als je een nieuwe relatie aangaat, is het veelzeggend wie de vrienden van je kakelverse lief zijn. In ons geval, al weer twintig jaar geleden, was ik verrast door de hoeveelheid buitenlandse vrienden van mijn aanstaande, waaronder twee markante Britten die hij had leren kennen tijdens zijn vele omzwervingen in Europa. Ook de twee Engelsen waren bereisd, en bovendien buitengaats neergestreken. Er woonde er een … Lees verder Mister Brexit

Hét integratiemoment: kopje koffie, pakketbezorger?

  Die lieve jongens staan soms zomaar opeens voor je deur. Met gierende banden komen ze aan scheuren. De deur van het bestelbusje vliegt open. Sigarettendampen en stomende rapmuziek walmen naar buiten. Lichtvoetig en in high spirits komt hij eraan gesprint: de pakjesbezorger. De mijne was al een tijdje zoek. Dat wil zeggen, ingeruild voor een saaie variant met gladde wangen en onbekraste armen. Keurige melancholische jankklanken uit … Lees verder Hét integratiemoment: kopje koffie, pakketbezorger?

Orhan Pamuk: gelijke kansen en wederzijds respect Westen én Oosten kan geweld voorkomen

‘Het is niet de islam, of wat vreemd genoeg wordt omschreven als de clash tussen Oost en West, of zelfs maar de schrijnende armoede. Het is het gevoel van onmacht, voortkomend uit degradatie, het niet gehoord en begrepen worden, en de onmogelijkheid om je stem zelfs maar te laten klinken, laat staan gehoord te worden.’ Dat is wat de Turkse schrijver Orhan Pamuk, vijf weken … Lees verder Orhan Pamuk: gelijke kansen en wederzijds respect Westen én Oosten kan geweld voorkomen

Een rare wandeling (aanwijzing: verboden vruchten)

Mijn vriendje zit verstopt in het lichaam van een zeventigjarige. Als we elkaar zien sleurt hij me liefdevol langs de grachten, en huppel ik giechelend achter hem aan. Het is alsof hij me voortdurend kietelt. Hij zit nu op mij te wachten in het hotel waar ooit een beroemde schrijver de lunch gebruikte aan een grote leestafel. Mijn lief is misschien al neergestreken in een … Lees verder Een rare wandeling (aanwijzing: verboden vruchten)

Vijf eeuwen na de laatste kruistocht leggen we elkaar weer langs de theologische meetlat

Aan de kusten van de Zuid-Europese landen spoelen duizenden mensen aan, veelal uit moslimlanden in Afrika en het Midden-Oosten. Het zijn apocalyptische taferelen in een tijd waarin we ons ver verwijderd wanen van middeleeuwse toestanden. Toch doet die ‘islamitische golf’ denken aan een situatie die zich vijf eeuwen geleden voordeed aan de zuidelijke grenzen van de landen aan de Middellandse Zee. Ditmaal rukken weliswaar geen … Lees verder Vijf eeuwen na de laatste kruistocht leggen we elkaar weer langs de theologische meetlat

Een vrouwenboek, maar dat is niet zo gek

Bij zowat de eerste verjaardag van WILDE TULPEN een fijne recensie van een bevriende lezer. Dat geeft de schrijver weer moed! Paul Kiepe: ‘Ik had je nog niet laten weten dat ik WILDE TULPEN heb gelezen. Ik vond het onderwerp goed getimed, lekker actueel, toch ook wel een vrouwenboek, maar dat is niet zo gek, want dat ben je natuurlijk ook. Je hebt het verhaal … Lees verder Een vrouwenboek, maar dat is niet zo gek

Van stiefmoeder naar (stief)oma – laat dat ‘stief’ maar weg

Wanneer komt er een vervolg op je boek? Het was die vraag die me op het spoor zette om me af te vragen of er veel was veranderd sinds ik twintig jaar geleden stiefmoeder werd, er in 2007 een boek over schreef, en me nu sinds drie jaar trotse oma mag noemen. ‘Oma? ‘ Hoor ik je denken.  ‘Stiefoma zul je bedoelen.’ Klopt hoor. Maar het … Lees verder Van stiefmoeder naar (stief)oma – laat dat ‘stief’ maar weg

Donald Trump jaagt op het presidentschap, maar wil hij wel president zijn?

In de narcistische wereld van Donald Trump draait het om ambitie en erkenning. Of het nu om de hoogte van de Trump Tower gaat, de lengte van zijn zeiljacht, de schoonheid van zijn vrouw of – arbeideristisch gezegd – de lengte van zijn geslachtsdeel, Trump heeft de grootste, ís derhalve de grootste. Zo’n kolossaal ego is in de wereld van Trump een must. Een citaat: … Lees verder Donald Trump jaagt op het presidentschap, maar wil hij wel president zijn?